Horror „Wampir” autorstwa narodowca Reymonta
Narodowiec Reymont nie bał się eksperymentować z literaturą popularną, o czym świadczy wydany staraniem wydawnictwa Replika horror „Wampir”. Horror Reymonta ukazywał się w odcinkach w prasie od 1904 roku do 1911.
Jan Bodakowski
Horror „Wampir” autorstwa narodowca Reymonta
13 listopada 1924 przyjaciel Romana Dmowskiego narodowiec Władysław Reymont otrzymał literacką Nagrodę Nobla za powieść "Chłopi".
Władysław Reymont urodził się 7 maja 1867 w Kobielach Wielkich, a zmarł 5 grudnia 1925 w Warszawie. Był jednym z najwybitniejszych pisarzy polskich. Jego ojciec był organistą i osobą odpowiedzialną za administrację w parafii w Tuszynie. Matka pisarza wywodziła się z zubożałej szlachty.
Późniejszy pisarz był osobą niespokojnego ducha. Nie chciał marnować czasu w szkołach, ukończył tylko Warszawską Szkołę Niedzielno-Rzemieślniczą, uczył się na krawca, był aktorem w wędrownej trupie teatralnej, urzędnikiem niskiej rangi na Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Z pisania utrzymywał się od czasu przybycia do Warszawy w 1894.
Był znajomym lidera polskich narodowców Romana Dmowskiego, z którym wspólnie działał w ruchu narodowym, o czym świadczy korespondencja pisarza. Dmowski na łamach „Przeglądu Wszechpolskiego” pozytywnie zrecenzował genialną powieść Reymonta „Ziemia obiecana”, doceniając bohaterów powieści jako ludzi aktywnych, nowoczesnych Polaków, zmieniających swoje życie i świat. Dmowski docenił też w ziemi obiecanej wyeksponowanie przez pisarza konfliktów rasowych i kulturalnych między Żydami a Polakami. Pierwotnie „Ziemia obiecana” ukazywała się na łamach, wydawanego we Lwowie, „Słowa Polskiego”, od 1902 roku organu prasowego nacjonalistycznego Stronnictwa Demokratyczno-Narodowego w Galicji.
Dzięki odszkodowaniu za wypadek na kolej Reymont zyskał niezależność finansową i założył rodzinę. Już przed pierwszą wojną światową pisarz został działaczem nacjonalistycznej Ligi Narodowej Romana Dmowskiego. W II RP w 1925 związał się z prawicowym Polskim Stronnictwem Ludowym Piast Wincentego Witosa.
Ostatnią powieścią Reymonta był „Bunt”. Napisana przed powstaniem „Folwarku zwierzęcego” Orwella powieść opowiada o destruktywnej rewolucji zwierząt przeciwko ludziom. Charakter tej powieści jest ewidentnie antylewicowy – zgodnie ze schematem lewicowych rewolucji, tytułowy bunt rozpoczyna się hasłami równościowymi, nawołującymi do sprawiedliwości i powszechnego szczęścia, a doprowadza do ludobójstwa. W PRL powieść z racji na swoje antylewicowe przesłanie była zakazana, a dziś z tego samego powodu jest zapomniana.
Postać Reymonta jest najlepszym dowodem na to, że lewicy udało się narzucić Polakom fałszywą, sprzeczną z faktami, wizje kultury polskiej. Pod wpływem lewicy większość naszych rodaków żyje w fałszywym przeświadczeniu, że kulturę polską kształtowali ludzie o lewicowych poglądach. Wszyscy ci, którzy starają się przywrócić prawdę historyczną ukazującą zasługi ludzi prawicy, narodowców czy konserwatystów, są przez lewicę histerycznie zwalczani. Jedną z najważniejszych przyczyn, dla których lewicowcy z rządu PO Tuska zniszczyli Instytut Dziedzictwa Myśli Narodowej imienia Romana Dmowskiego, było to, że dzięki pracy historyków z tej placówki przywracano do zbiorowej świadomości prawdę o zasługach prawicy dla polskiej kultury.
Narodowiec Reymont nie bał się eksperymentować z literaturą popularną, o czym świadczy wydany staraniem wydawnictwa Replika horror „Wampir”. Horror Reymonta ukazywał się w odcinkach w prasie od 1904 roku do 1911.
Fabułę swojego horroru Reymont oparł na własnych doświadczeniach życiowych. Jako młody człowiek we Wrocławiu był aktywnym uczestnikiem seansów spirytystycznych. W trakcie wywoływania duchów późniejszy noblista był medium.
W 1894 roku Reymont wraz z lekarzem praktykującym opartą na okultystycznych zabobonach homeopatię i zajmującym się hipnotyzowaniem Józefem Drzewieckim pojechał do Londynu na zjazd najważniejszej jawnie działającej okultystycznej organizacji Towarzystwa Teozoficznego.
Akcja horroru Reymonta „Wampir” rozgrywa się w wielokulturowym XIX-wiecznym odrażającym mrocznym Londynie. Bohaterem powieści jest polski pisarz emigrant Zenon, którego narzeczona Betsy wciąga w środowisko spirytystów. Jedną z nich jest Daisy, która sprowadza bohatera na złą drogę i niczym wampir wysysa z niego energię życiową. Pod wpływem zmiennokształtnej bilokującej kapłanki Bafometa Daisy bohater zaczyna praktykować satanizm. Podczas seansów spirytystycznych uczestnicy doznają odmiennych stanów świadomości. Jedną drugoplanowych postaci w powieści jest Helena Bławatska.
Jan Bodakowski
